1 Nisan 2011 Cuma

Çocuğa Neden Kitap Alınır?

"Bu kadarcık çocuğa neden bu kadar çok kitap alıyorsun"

İşte son zamanların en gıcık olduğum sözleri listesinin zirveyi zorlayanı! Bununla kapışan diğer cümlemiz de "O ne anlar". (Bahsi geçen "O" Ada oluyor bu arada!)

Ben kitap okumayı çok severim. Hatta sadece bende olduğunu zannettiğim sonradan bir çok insanda olduğunu gözlemlediğim bir hastalığım var. "Kırtasiye fetişisti"yim ben! Kitap, defter, kalem... asla dayanamam bunlara! Kırtasiye önünden geçerken mıknatıs etkisi ile süzülürüm kapısından! Belki bundan alıyorum bu kadarcık çocuğa bu kadar kitabı!

Ya da;

Ada 2 hafta önce uykusundan "uçak sürdüm ben!" diyerek uyandı! Sonra da bana bulutları anlattı! Nereden öğrendi; tabii ki kitaptan! 

Gördüğü şeyleri biliyor çocuklar! Ben Ada'ya ne kadar anlatırsam anlatayım, hayal kurmasını sağlayamam. Ama kitaplar sağlıyor!

İşte bunun için alıyorum o kadar kitabı!

Ada artık kitap okurken lafa karışıyor; "vee arkadaşları beneksiz ineği aralarına almamışlar!" "Alşınnaayyy alşınnaayy" Çünkü empati yapmayı öğreniyor! Arkadaşlarının istemediği ineğin hissettiği yalnızlığı algılayabiliyor! Üzülüyor! Ben bunu ne kadar anlatırsam anlatayım, öğrenemez biliyorum. "Arkadaşlarınla alay etmemelisin" cümlesini bin kez de kursam; bir öykünün içindeki kadar etkili olamaz!

İşte bunun için alıyorum o kadar kitabı!

Kutupların nasıl bir yer olduğunu tarif ediyor, bir çok hayvanı tanıyor, uçurtmayı rüzgarın uçurduğunu biliyor! 

Ada bir sürü şeyi farkında olmadan öğreniyor!

İşte bunun için alıyorum o kadar kitabı!

Ada cümlelerimi tamamlıyor artık kitap okurken!

Ada zaman eklerini, soru eklerini, kelimeleri yerli yerinde kullanıyor artık! 

Hepsi bir yana; yatakta yan yana uzanıp okuyoruz bu kitapları. Ada koltuğumun altında, kafası çeneme dayanmış...

Emzirdiğim süre dışında; bu kadar yakın, bu kadar iç içe, bu kadar "birlikte" paylaştığımız tek an bu!

En çok da bunun için alıyorum bu kadar kitabı!

Bumerang - Yazarkafe