26 Nisan 2014 Cumartesi

Haftanın çocuğu

Sizin okulunuzda da var mı bilmiyorum ama bizim okulumuzda "Haftanın Çocuğu" diye bir uygulama var. İlk duyduğumda bu fast-food dükkanlarındaki gibi bir şey zannedip çok şaşırmıştım, hatta bu yaştaki çocukların böyle rekabet etmelerine gerek var mı diye de sormuştum öğretmenlerine, o da bana her çocuğun sırayla bir hafta boyunca sınıfa başkanlık yaptığını, yemek sırasında en öne geçtiğini ve arkadaşlarına yardımcı olduğunu anlatmıştı, bunları duyunca liderlik etmeyi öğrenme, sorumluluk alabilme, kuralların ne işe yaradığını ve uyulmadığında karşısındakinin ne hissedeceğini öğrenme (bu konuda sıkıntılıyız malum) gibi konularda faydalı olabileceğini düşünüp çok da üzerinde durmamıştım.

Haftanın çocuğu olan öğrenci bir aile panosu hazırlayarak arkadaşlarına ailesini tanıtıyor, ertesi gün en sevdiği kitabı okula götürüyor ve arkadaşlarına anlatıyor. Bunlar da sunum yeteneğinin gelişmesi, toplum önünde konuşma anksiyetesi geliştirmemesi vesaire konularda faydalı olabilecek şeyler gibi gelmişti.

Bu hafta sıra bizde, biz de diğerleri gibi bir aile panosu hazırladık, anne-baba ve çocukların fotoğraflarından oluşan panoyu hazırlarken kafama bir şey dank etti! Çekirdek aile içinde yaşayan çocuklar için bu pano bir sıkıntı yaratmayabilir, peki, parçalanmış ailelerin çocukları panoyu hazırlarken ne hissediyordu acaba? Annesini ya da babasını kaybetmiş olan bir çocuk her hafta karşısında anneli babalı bu panoları gördüğünde ne hissediyordu? Annesi babası ayrı çocuklar? Annesi babası başka aileler kurmuş çocuklar? Ailelerini nasıl sunuyorlar? Sunulan aileleri hangi psikolojiyle dinliyorlar?

Birdenbire bu pano fikri çok saçma görünmeye başladı gözüme.

Neden hazırladığımıza dair bir fikrim zaten yoktu da, nasıl hazırlayacağıma dair biraz düşündüm bu yüzden, hepimizin bir arada olduğu fotoğrafları seçmemeye çalıştım, hatta Ada panodaki fotoğrafları az bulup biraz mızmızlandı, ama başka bir çocuğu rahatsız edebileceği düşüncesi beni çok rahatsız etmişti ve Ada'yı sade bir sunumun çok daha anlaşılır olabileceği konusunda ikna etmek zorunda kaldım.

Sınıfında ailesi ayrı bir arkadaşı var mı bilmiyorum. Annesi, babası hayatta olmayan bir arkadaşı var mı onu da. Çocukları okula bırakıp alırken bakıcılarla, annelerle yahut büyükannelerle çok sınırlı sohbetlerimiz olabiliyor. Ama ya varsa düşüncesi beni şu an çok rahatsız ediyor. Bir çocuğun sıkıntılı gözlerle kendisine sunulan aileyi izlediğini hayal etmek bile çok rahatsız edici değil mi?

Peki okul içinde bu uygulamalara karar veren kişiler bunları düşünmüyor mu? Çocuğun ille sunum yapması gerekiyorsa, kendisinin karar vereceği bir konuda, kendisinin hazırlayabileceği bir pano önünde arkadaşlarıyla fikirlerini paylaşması daha faydalı ve hoş olmaz mı?
Bumerang - Yazarkafe