27 Kasım 2010 Cumartesi

Hayat Siz Planlar Yaparken Başınıza Gelenlerdir...

Ada 20 aylık...

Postnatal Depresyon geçiren kadınların çoğu gibi ben de anneliğin tadını çıkartmaya çok yeni başlamıştım...

Birbirimizle iyi vakit geçirmeye; çok eğlenmeye, sohbet etmeye, Ana-Oğul gezmelerine başlamıştık...

Mart ayından sonra(Ada 2 yaşında olacak) işe başlama planlarım vardı...

Tekrar doğum öncesindeki gibi bir "kadın" olmuştum. Gardrobumu yenilemiş, yeni makyaj malzemeleri almış, kendimi "iyi" hissetmeye başlamıştım...


Ve dün; tekrar hamile olduğumu öğrendim...

O kadar korktum ki... Kendimi sakinleştirmem kızların yardımıyla bile çok uzun sürdü... Yalnız olsam kesinlikle daha uzun ve daha yıpratıcı olacaktı biliyorum fakat; "iki gündür içimde taşıdığımdan haberdar olduğum Bebeğime ve Ada'ma nasıl yeteceğim, nasıl başedebileceğim, bu kadar titizlenirken, bu kadar paranoyak bir anneyken nasıl yüreğimi ikiye bölebileceğim " diye düşünmekten kendimi alamıyorum bir türlü...

Arada sırada başıma gelmeden dertlenmemeye karar veriyorum.

Arada sırada bizim kızların bloglarına bakıyorum.

Arada sırada çok akıllıca işler yapıp; bir uzmana danışıyorum;

Nergizle konuştum bugün... Ada'ya söylemek için henüz erken olduğunu fakat çevredekileri "sen abi mi olacaksın" "pabucu dama atıldı" vs. söylemlerden uzak durmaları konusunda uyarmamı söyledi. Karnım büyümeye başladığında Ada'ya bir kardeşi olacağını babası ile birlikte; anlamasa bile; anlamama ihtimali kadar, anlama ihtimalini de düşünerek uygun bir dille izah etmemizi söyledi.

Arada sırada ağlama krizleri geçiriyorum.

Ada ile oynarken yorulduğumda Ada'ya haksızlık ettiğimi düşünüp ağlıyorum. Bana çok ihtiyacı var...

Ada'yı kucağıma aldığımda bebeğe bir şey olur mu korkusu yaşıyorum. Tutunma çabalarında o da...

Ne olacak, nasıl olacak hiç bilmiyorum... Sadece ama sadece çok feci korkuyorum!


Bumerang - Yazarkafe